อาจารย์ไปแล้ว...
วันนี้คือวันที่อาจารย์ไปสถานฑูติ...
อาจารย์จะไปเรียนต่อที่ออสเตรีย...
ถามว่า รักอาจารย์มากมั๊ย...
คงไม่ขนาดจำร้องไห้ร่ำลา...
ถามว่า อาจารย์เค้าผูกพันธ์กับเราหรือเปล่า...
เราเรียนกับอาจารย์มาแค่3อาทิตย์เอง...
แต่ถามว่าทำไมถึงได้รู้สึกแปลกๆเมื่ออาจารย์ไม่อยู่...
เรพาะอาจารย์เค้าเป็นคนดี สอนเก่ง เข้าใจเด็ก...นี่แหละ! ข้อสำคัญ...
อาจารย์ไม่ได้จบด้านคุรุศาสตร์ แต่อาจารย์จบมาทางด้านจิตวิทยา!
อาจารย์เข้าใจความคิดของเราทุกอย่าง อาจารย์เข้าใจเสมอว่าเด็กต้องการอะไร?
อาจารย์ไม่เหมือนอาจารย์ท่านอื่นๆ...
เรารู้จักอาจารย์ท่านนี้ได้ไม่ถึงเดือน...
แต่เรากลับสามารถเขียนไดอารี่ส่งอาจารย์ได้อย่างค่อนข้างเปิดเผย...
แม้แต่เรื่องที่เราไปรับโดที่สยาม เรายังกล้าเขียนเลย (เป็นอ.คนอื่นโดนเรียกผู้ปกครองแหง)
แถมอาจารย์ยังบอกอีกว่า อยากเห็นฝีมือเด็กรุ่นใหม่ และยังให้คำปรึกษาเรื่องต่างๆกับเราได้อีก
อาจารย์ไม่เหมือนอาจารย์ท่านอื่นๆ เรื่องนี้ขอเน้น
นี่คือสิ่งที่ทำให้อาจารย์เป็นคนพิเศษ
ถามว่าช็อคมั๊ย ตอนที่อาจารย์บอกว่าจะไปแล้ว
ช็อค...ทั้งคิดถึงอาจารย์ ทั้งกังวลถึงเรื่องอาจารย์ที่จะมาแทน
ไม่อยากให้อาจารย์ไป...
ไม่มีใครอยากให้อาจารย์ไป...
ทุกคนต้องการให้อาจารย์อยู่...
แต่ถามว่ามีใครรั้งอาจารย์ไว้มั๊ย...
ไม่มี...
เพราะอาจารยืกำลังได้จะได้ไปหาอนาคตที่ดีกว่า...
อาจารย์ได้ทุน...
อาจารย์จะได้ไปเรียนทางด้านจิตวิทยาที่ออสเตรีย กรุงเวียนนา
ในไทย ด้านจิตวิทยานั้นไม่ค่อยโดดเด่น
การที่อาจารย์ได้ไปต่างประเทศ
นั่นคือ โอกาสสำคัญของอาจารย์ ที่อาจารย์ควรจะคว้ามันไว้
วันที่อาจารย์มาลาห้องเราเป็นครั้งสุดท้าย...
อาจารย์ร้องเพลงให้พวกเราฟัง...
เราเห้น...
ว่าอาจารย์เหมือนจะร้องไห้...
เราเห็นอย่างนั้นเราก็เศร้าใจไปด้วย...
ไม่มีใครอยากให้อาจารยืไป...
นักเรียนในห้องของเราทั้งกอดอาจารย์...
ทั้งขอถ่ายรุป...
ขอเมล...
ฯลฯ
ทุกๆคนรักอาจารย์...
ทั้งๆที่เพิ่งเจออาจารยืแค่สามอาทิตย์...
แถมอาจารย์ยังเป็นแค่อาจารย์ฝึกสอนอีกต่างหาก
ทุกๆคนอยากให้อาจารย์กลับมาหาเราทุกๆคนเหมือนเดิม...
ตอนนี้เราคงได้แต่นั่งทำใจกับการจากไปของอาจารย์ท่านนี้
ขอให้อาจารย์เรียนให้จบเร็วๆ
ขอให้อาจารย์โชคดี
ขอให้อาจารย์มีความสุข
ขอให้อีก4ปี เมื่ออาจารย์เรียนจบ ขอให้อาจารย์กลับมาที่บดินทรอีกครั้งหนึ่ง
...แด่อาจารย์นพรัตน์ (อ.เมย์) ผู้เป็นอาจารย์ในดวงใจของเด็กนักเรียน...
