รัตติกาล

เคยบ้างไหม??

ที่มองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

คุณมองเห็นอะไรบ้าง???

บ้างคงเห็นดวงดารา บ้างคงเห็นหมู่เมฆ บ้างคงเห็นดวงจันทรา

แต่ ณ ที่นั้น...

ฉันเห็นสิ่งที่ต่างออกไป...

ความสงบ...

มันสงบนิ่งมาก...

บางวัน เวลาที่ฉันมีจิตใจที่ว้าวุ่น ฉันจะเงยหน้ามองท้องฟ้า จากหน้าต่างของห้องนอนของฉันเอง มองลึกเข้าไป ณ ท้องฟ้าสีดำ

ละทิ้งความวุ่นวายบนโลก

แสวงหาความสงบสุขจากท้องทิวา

สีสันแห่งความมืดมิดทำให้จิตใจของฉันสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

มันทำให้ความเครียดทั้งมวลในหัวใจของฉันถูกปลดลง

ยิ่งดึก...

ยิ่งสงบ...

แม้ในเมืองใหญ่ ฉันจะไม่มีโอกาสได้เห็นดวงดาวเช่นในต่างจังหวัด แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงความสวยงามอันแฝงมาด้วยความลึกลับของท้องฟ้า

ฉันเคยมองขึ้นไปอย่างท้องฟ้ายามที่คนที่ฉันรักคนหนึ่งจากไป ยามนั้น ฉันต้องการสงบจิตใจที่สั่นไหวของตัวเอง

พลัน ของเหลวใสๆก็ไหลออกมาจากขอบตาที่ร้อนผ่าวของฉัน และล่วงหล่นจากใบหน้าของฉันและหายไปในความมืดมิด

ท้องฟ้า...ดึงเอาความรู้สึกส่วนลึกของใจฉันออกมา

ความรู้สึกกลัวภายในจิตใจ มันดึงสิ่งนั้นออกมา และให้ฉันได้ระบายสิ่งที่กดดันอยู่ภายในให้ออกมา

คนที่เคยมีพระคุณอย่างสูงส่งกับฉัน...คนที่ฉันรักและนับถือที่สุด...

เขาได้จากไปแล้ว...อย่างไม่มีวันกลับ...

ภาพของคนผู้นั้นลอยขึ้นมากลางอากาศ น้ำตาของฉันไหลทะลักไม่หยุด

ฉันนึกอยากจะกระโดดออกไปกลางท้องฟ้านั้น และโอบกอดคนผู้นั้นให้แน่น...

แต่...

ยามนั้น...ราวกับท้องฟ้ากระซิบถ้อยคำผ่านสายลมเข้ามากระทบกับโสตประสาทของฉันเป็นคำปลอบ

...ร้องไปเถอะ...จงร้องไห้พอใจ...

ราวกับว่า ความมืดมิดคอยสร้างสัมผัสที่อบอุ่นให้กับฉัน

ในวันที่งานศพที่คนผู้นั้นจากไป...

ฉันไม่หลั่งน้ำตา...

น้ำตาของฉันถูกเก็บไว้ลึกในจิตใจ

หัวไหล่ของฉันถูกใช้เป็นที่ซับน้ำตาของใครหลายๆคน

ฉันกล้ำกลืนฝืนทนไม่หลั่งน้ำตา และแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนอื่นเห็น และยอมเป็นที่พึ่งให้กับผู้อื่น

ฉันพยายามที่จะแข็งแกร่ง

แต่สุดท้าย...

ก็ต้องมาร่ำไห้...

อยู่ใต้ผืนฟ้ายามรัตติกาลอันยิ่งใหญ่...

เช่นเดียวกับ...

ทุกคน...

ความมืดมิดให้ที่พึ่งพิงแก่ฉัน...

ความลึกลับที่มอบความสบายใจให้แก่ฉัน...

ความสงบนิ่งที่มอบจิตใจที่มั่นคงให้แก่ฉัน...

ขอขอบคุณ...

ท้องฟ้ายามรัตติกาลที่สวยงาม...

by : ~Rena~ SSW

เรื่องสั้นเขียนสด= =" ช่วยติชมด้วยแล้วกันนะคะ^ ^"