วันีน้จะมาเล่าเกี่ยวกับอะไรเล็กๆน้อยๆหลังจากไม่ได้อัพบลอคมานานนะคะ เหอๆๆๆๆ
ตอนเช้าเราเดินไปตามปกติผ่านลานตัวหนอนที่มีน้องม.1อยู่กันยั้ยวเยี้ยยิ่งกว่าหนอน
ทันใดนั้นขณะที่เรากำลังเดิน!!
ก็มีขาขาหนึ่งเข้ามาขวางการเดินของเรา!
ขาซ้ายเราสะดุด ห้นาคว่ำ ไหล่กระแทกพื้นอย่างจังพร้อมกับเข่าขวาที่ถไลไปกับพื้นด้วยแรงกระแทก!!
ร่างเราลงไปกองกับพื้นอย่างมิต้องสงสัย!!
แต่ด้วยความถึกหรืออะไรก้ตาม
เราลุกพรวดขึ้นมาเตรียมด่าน้องม.1เวรๆคนนั้นเต็มที่!
แต่เมื่อเราหันกลับไปตวัดสายตามองน้องคนนั้น เท่านั้นแหละ...น้องก็ร้องออกมาหนึ่งคำที่ทำให้เราเสียเซลฟ์ไปชั่ววูบ!!
'เฮ้ย! พี่แม่งแรงควายว่ะ ลุกได้ด้วย!?!?'
และวูบหนึ่งที่เสียเซลฟ์ไป น้องคนนั้นก็ฉวยโอกาสเผ่นไป...
เรานี่อึ้งค้าง...แต่ด้วยความที่สัญญาณเข้าแถวดงั เราก็เลยรีบไปเข้าแถวโดยไม่ได้รู้สึกถึงสิ่งบางอย่างวที่ผิดปกติไปของร่างกายตัวเอง...
เมือ่เราไปเข้าแถวเราก็เออ ดูแผลหน่อยดีก่า...
ก็เลยเลิกกระโปรงยุวกาชดสีฟ้าแปร๋นของตัวเองขึ้นและก้มดูเข่า...
โอ้พระเจ้าแจ๊สมันsadมากมายค่า!!
ถลอกปอกเปิกเลือดไหลซิบๆหนังฉีกเป็นแนวๆ!!
อึ้งมากส์?!?
แต่ด้วยความที่ถึกหรือะไรก็ไม่ทราบ ไม่ปวดค่ะ...= ="
แต่กลับปวดจี๊ดขึ้นที่ไหล่ซ้ายแทน
เราก็ยกมือกุมไหล่ซ้าย แล้วก็รู้สึกว่ามีแผล เลยสะกิดเพื่อนข้างหลังแล้วก็ให้เพื่อนดูให้ว่ามีแผลรึเปล่า เพื่อนก็บอกว่ามี เราก็เออ เดี๋ยวเข้าแถวเสร็จแล้วค่อยไปทำแผล
เราก้นั่งถึกท่ามกลางการด่าของบรรดาเพื่อน เมิงจะรอให้แผลอักเสบก่อนแล้วค่อยไปห้องพยาบาลเรอะ เฮ้ย แผลใหญ่ว่ะ หน้ากลัวแกไปห้องพยาบาลเหอะ
ไอ้พวกพูดเราว่าไม่เท่าไหร่...ไอ้พวกโรคจิตที่มาจิ้มๆแผลตรูนี่ เอ็งบ้าไปแล้นเรอะ!!
พอเข้าแถวเสร็จ ไม่รุ้ว่าตัวเองนั่งทนอยู่ได้ไง...
เพื่อนก็ลากไปห้องพยาบาล เราก็เออไปทำแผล ตอนเดิน เริ่มปวดหัวเข่าขวา เพ่อนมันก็ปลอบ...อีกเดี๋ยวเอง ทนอีกนิด...อีกนิดเดียว...เดี่ยวแกก็เจ็บกว่าเดิมเรพะโดนราดเบตาดีนแร้ววววววว [ท่อนหลังโปรดใช้น้ำเสียงลัลล้าเพื่อฟีล] <<< ปลอบบ้านเอ็งเรอะ!!!!!
พอไปถึงดังคาด...อีอจอยโดนแอลกอฮอราดพร้อมถูๆๆๆๆทำความสะอาดก่อนจะโดนเบตาดีนราดอีกรอบ มันแสบได้ใจค่า TToTT
แต่พออาจารเปิดแผลที่ไหล่ดู...อาจารก็หน้าซีด...แล้วก็เอาน้ำแข็งมาให้ประคบเราก็ไม่ได้คิดไรก้ประคบตามปกติ...
พอทำแผลเสร็จอาจารก็บอกว่าเดี๋ยวตอนพักน้อยมาดูแผล เราก็เออขึ้นไปเรียน ลากสังขารด้วยความอนาถขึ้นบันได4ชั้นแบบทุลักทุเล= =
พอตินพักน้อย...ลงมาอาจารดันไม่อยู่เลยตะกายขึ้นไปเรียนต่อ...
พอตอนพักเที่ยงเลยมาหาอาจาร...อาจารอยู่นะ...แต่เทศนาเด็กซอยผมอยู่ TT.TT
แบบนั่งคิด กรุมาดูแผลำม่ำด้มาฟังการพิจารณาคดีเด็กซอยผมว้อยยยยย!!!
นั่งรอโคตรจานาน TT-TT
พอตรวจแผลดู อาจารยิ่งหน้าเสียหนัก เลยสั่งให้เราไปเอกซะเรย์ไหล่เลย ตอนนั้นก็แอบอึ้ง...ไรหว่า...
แต่เราแบบว่า เข้าห้องเอกซะเรย์บ่อยมากๆ เดี๋ยวล้มแขนร้าว เดี๋ยวประตูงับกระดูกแตกไรเงี้ย เหอๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ก็ตอนแรกรถพยาบาลไม่อยู่คร่ะ...ก็เลยไปกินข้าวพอกินข้าวเสร้จอาจารแกดันบอก เพิ่งบอกให้คนขับรถไปกินข้าวมา เอิ้กกกกกกกกกก
เลยนั่งรอ= =
พอคนขับมาเราก็นั่งตุเลงๆๆๆไปโรงบาลราม
โหย...นั่งอยู่ในรถพยาบาลของโรงเรียนนี่แบบ วังเวงโคตร น่งอยู่มีเตียงวางตรงหน้า ข้างมีถังออกซิเจนและเครื่องมือแพทย์แขวนๆๆๆไว้ เราก็นั่งอย่างเดียวดายกับยุงหนึ่งตัว...
พอไปถึงโรงบาล ไอ้เข้าเจ้ากรรมเวรๆก็เจือกปวดขึ้นมาอย่างแรงพอก้าวลงจากรถก็เซจนจะล้ม ดีที่อาจารคว้าแขนไว้ทันไม่งั้นแผลเพิ่มแหงแซะ
ตอนไปเอกวะเรยืก็ไม่มีไร...กลั้นหายใจลึกนะลูก...เอ้าหายใจได้...= =
แต่ตอนรอฟิลม์เอกซะเรย์นี่โคตรนานอ่ะ รอจนหลับไปสองตื่น= ="
แล้วพอกลับมาถึงโรงเรียนอาจารก็สั่งให้ไปนอนพัก ฮ่าๆๆๆๆ สบาย ^-^
แล้วเราห็หลับไป...
ตื่นมาอีกทีก็เจอหน้าไอ้ท้อปกะไอ้ย้งชะเง้อมองอยู่เหนือตัวเรา เหอๆๆๆ
เราเลยลุกขึ้นมานั่งเม้า ฮ่าๆๆๆๆ แต่ท่าจะเม้าดังไปไอ้ท้อปกับไอ้ย้งเลยโดนจารไล่ตะเพิดออกจากห้องพยาบาล
เราก็นอนเล่นสบายใจต่อ โฮะๆๆแอรืเย็นเตียงนุ่ม
แล้วซักพักท่านแม่ก็มารับแล้วเราก็ลากยัยหมูกลับบ้านไปด้วย
พอถึงบ้านเราก็เปิดโรงงานนรกคู่กะยัยหมู
8หน้ากรูลงหมึกเสร็จภายในวันเดียวว้อยยยย เอิ้กกกกก
ปั่นจนยัยหมูหันมาบอกเราว่า อย่าฝืนสังขารมากกว่านี้เลย เอิ้กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากตอบ...ไม่ฝืนก็ไม่เสร็จสิจ๊ะโดน่ะ- -+
แล้วเราก็ลากยัยหมูลงไปกินข้าวเย็น...
พอกินข้าวเย็นเสร็จเนื่องจากดดเราเรียนร้อยแล้ว เลยต้องมานั่งถมดำหัวรอยให้ไอ้หมุมัน = =
พอทำๆไปแม่อ้หมูก็มา แล้วเรากะยัยหมูอิ๊งก็โดนคุณแม่ทั้งสองเผาจนเกรียมเจ้าค่ะ โฮะๆๆๆๆๆๆๆTToTT
พอไอ้หมูจรลีก็ถึงคิวเราอาบน้ำ...
โอ้วแม่เจ้า! อยากแดดิ้นลงตรง ณ สถานนั้นอย่างแรงกล้า!
พออาบน้ำเสร็จก็จดแจงทำแผลแล้วก็แต่งตัว
พออต่งตัวนี่แหละถึงได้รำลึกได้ว่าตัวเองยกแขนซ้ายไม่ขึ้น อร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แถมยืนก็ไม่อยู่เพราะขาขวาก็ไปแล้ว...
เหอๆๆๆๆ ตอนพิมนี่เราก้ใช้นิ้วชี้มือขวานั่งจิ้มเอา พิมได้โคตรนิรันกาลช้าเลย...
เอาล่ะ...กว่าจะเล่าได้จบ ข้าวเย็นก็ย่อยหมดไปแหล่ว...
ไปดีก่า โดยังต้องแปะสกรีนต่อ TT-TT บายเจ้าค่ะ
