นี่คือหนึ่งในสิ่งที่เราอยากจะเล่า

วันหนึ่งของการทำโด เราต้องรบกวนให้แม่พาเราไปส่งที่นั่นไปที่นี่ วันนั้นแม่เราโมโหคนคนหนึ่ง แม่เราก็นั่งบ่นให้เราฟังระหว่างการเดินทางอันสุดจะหฤหรรษ์

แม่เราบ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนเราต้องเอ่ยว่า "แม่คะ แม่พูดไปคนนั้นเขาก็ไม่ได้ยิน เขาก็ไม่รู้สึกรู้สา แต่แม่คะ คนที่รู้สึกแย่คือนู๋คนนี้น ที่ยืนฟังแม่พุดอยู่ตรงนี้นะคะ" ตอนนี้กลับมาหวนคิดถึงตอนนั้น แอบรู้สึกผิดมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพราะที่แม่อารมณ์ไม่ดีก็เพราเราลากแม่ไปไหนต่อไหน แล้วตอนนั้นเราก้ใกลืสติจะแตกด้วย อารมณ์มันก็แบบนะ แค่กลั้นไม่ให้ตัวเองกรีดลั่นรถไฟใต้ดินได้ก็นับถือตัวเองแล้วแล้วระหว่างที่เรานั่งอยู่บนรถ ในวันเดียวกันนั้น ตอนนั้นแม่บ่นเรื่องคนนั้นต่อ แล้วแม่ก็เดินลงจากรถไปเข้าห้องน้ำ เราร้องไห้เลยพอแม่ลับสายตาไป มันเครียดมากๆ มันอัดอั้นสุดๆ ความรู้สึกตอนนั้นคืออยากระบายออกมาให้หมด ช่วงเวลาที่ทำโดนี่ยอมรับเลยว่า เราเครียดมากๆ ด้วยอะไรก็ตาม เหมือนกับสิ่งรอบๆตัวมันบีบอัดเข้ามาหาเราซะทุกเรื่อง แล้วเราก็ปาดน้ำตาเพราะรู้ว่าอีกแปปเดียวแม่ก็คงมาแล้ว พอแม่มาเราก็นั่งเงียบตลอดทางเลย ตอนนั้นนึกอยากจะไม่คิดทำโด นึกอยากจะหายตัวไป นึกอยากจะประสบอุบัติเหตุตายหนีปัญหา ตอนนั้นคิดอย่างนั้นจริงๆ ตอนนั้นนั่งถามตัวเอง เราจะมาทำทำไม หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ

แล้วเมื่อวานที่เรานั่งจัดหน้ากระดาษถึงตี2 ตอนนั้นตาเราเลื่อนไปหมด โลกมันเหมือนกับสั่นไหวไปทั้งใบ เมื่อเราละสายตาจากหน้าจอเราก็เหมือนกับวูบ มองไม่เห็นอะไรเลย ทุกอย่างเป็นสีขาวโพลนและในพริบตาเดียวสิ่งที่เราเห็นคือห้องของเรา...แต่มันถูกคลุมด้วยสีเขียว!?!? อึ้งมาก รู้สึกเลยว่าตัวเองฝืนสังขารมากๆ

กว่าเราจะส่งไฟล์เสร็จก็ตี4พอดีเป๊ะๆ แล้วเราก็ตะกายขึ้นเตียงเอาผ้าห่มคลุมตัวเอาหัวแนบหมอนหลับมากำลังจะผ่อนคลายเต็มที่...พ่อเดินเข้ามา จอยไปโรงเรียนได้แล้ว พ่อเข้ามาปลุก...แล้วพ่อก็เดินออกไป

ความรู้สึกตอนนั้นคืออยากร้องกร๊ดให้ลั่นบ้าน เราอยากนอน เราอยากพัก เราอยากผ่อนคลาย ตอนนั้นเราอาบน้ำไปร้องไห้ไป เราทรมานมากๆ อาจจะเพราะไม่เคยทรมานขนาดนี้ก้ได้ ตอนนั้นฟีลว่ารู้สึกแย่มากๆ แล้วตอนนั่งรถไปร.ร.เราก็นั่งหลับจนไม่ได้ไหว้อนุสาวรีย์เจ้าพระยา

แล้วเราก็ปั่นหน้าเดินไปหาเพื่อนๆ ยิ้มให้เพื่อน แล้วก็กะจะไปแฮงค์บนห้องเรียนก่อนเรียน...แต่แล้วเสียงนรกก็ดังขึ้น การบ้านเหลืออีกแม่งเยอะพ่อแม่!!! เราก็นั่งแหกตาปั่น ไม่ได้นอน

แต่พอเรียนพิเศษตอนเย็นเราก็รู้ได้ว่าร่างกายตนเองไม่ไหวแล้วจริงๆเพราะเบลอมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พอจะกลับมานอน โทรศัพก็ดังว่าไฟล์ต้นฉบับโดที่เราส่งไปมันมีปัญหาต้องเอากลับมาแก้ ตอนนั้นอยากกรีดอีกรอบ แต่ก็นั่งแหกตาแก้ๆๆๆๆ แล้วก็ส่งไปก่อนจะได้รับคำตอบว่า ไฟลืเรียบร้อยไม่มีปัญหา

ตอนนี้เราควรจะไปนอนสินะ...แต่ทำไมมานั่งอัพบลอค...เพราะว่าเรานอนไม่หลับน่ะสิ ตามันค้างแล้ว...ตอนนี้ไม่ง่วงแล้วล่ะ แม้จะรู้ว่าสังขารน่ะไปแล้วก็ตาม

แต่ฟีลตอนนี้นะ...เราภูมิใจอ่ะ เราเพิ่งรู้สึกได้ว่าตัวเองได้ทำสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนสำเร็จ เราดีใจที่ได้มาทำโดนี้ มันทำให้เราเห็นโลกมากขึ้น คิดได้หลายมุมมากขึ้น มันทำให้เราได้สัมผัสกับสิ่งที่เด็กในวัยเดียวกันหลายๆคนไม่ได้สัมผัส มันคือความภูมิใจลึกๆที่เราบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ช่วงที่ทำเราทั้งเครียด ทั้งกลุ้ม ทั้งอยากตาย แต่เราก็ฝ่าฟันมันมาจนได้...ฝ่าฟันมันจนมาถึงดวงดาวแห่งความฝันที่เราวาดเอาไว้ เมื่อเรามายืนอยู่ตรงนี้ในเวลานี้ มันคือความภาคภูมิใจของเรา

ในวันนี้เราอยากจะไปกราบเท้าขอโทษพ่อแม่ เงินทุกบาททุกสตางค์ที่พ่อแม่หามา ก่อนหน้านี้เมื่อเรายังเด็กกว่านี้เมื่ออยากได้อะไร เราก็ร้องขอพ่อแม่ พ่อแม่ไม่ให้ก็งอนตามประสาเด็ก แม้ว่าพอเราจะโตขึ้นมาเราจะไม่ได้งอนพ่อแม่ แต่ตอนนี้ เราอยากจะกราบงามๆลง ณ แทบเท้าของผู้ให้กำเนิดผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสอง แล้วบอกว่า

"พ่อแม่คะ...นู๋ขอโทษสำหรับเงินทุกบาททุกสตางค์ที่พ่อแม่หามาและโดนนู๋ผลาญไป บัดนนี้นู๋รู้แล้วว่า พ่อแม่ต้องลำบากแค่ไหนกับการที่จะหาเงินมาให้นู๋ใช้ นู๋ขอโทษสำหรับทุกสิ่ง และขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง นู๋รักพ่อกับแม่ค่ะ"