เรื่องทั้งหมดมันเริ่มที่ว่า...
มีคนคนนึงดูรุปที่เราวาดรูปเล่น
แล้วพูดขึ้นว่า
"น้องๆ พี่ขอพูดตรงๆเลยได้ไหม?"
เราก็ "คะ ทำไมหรอพี่"
"งานน้องน่ะ...พี่ดูปุ๊ป...พีรู้เลยนะน้อง..."
"คะ????????" << คิดอยู่ แม่งจะหาว่ากรูก๊อปลายเส้นใครมาอีกป่ะฟระ???
"น้องน่ะ...ฝึกวาดรุปเยอะใช่มั๊ย..."
"ก็...น่าจะเยอะพอควรมั้งคะ แต่ส่วนใหญ๋นู๋วาดเล่นนะ"
"นั่นแหละ...พี่อยากจะบอกว่า น้องวาดรูปสวยนะ จงภูมิใจในความอุตสาหะของตัวเองเถอะ"
"อ่ะ ขอบคุณค่า"
"แต่พี่ขอพุดอะไรอย่างได้ไหม น้องคงไม่โกรธพี่นะ"
"ค่ะ พี่ติมายังไงนู๋ก็ไม่โกระหรอกค่า เหอๆๆๆ"
"น้องน่ะ พี่ขอชื่นชมน้องว่า มีความพยายามสูงนะ ที่พยายามมาจนได้ถึงทุกวันนี้ แม้ว่าน้องจะแทบไม่มีพรสววรค์ในด้านนี้เลย ขอยอมรับน้องจริงๆ น้องพยายามมาถึงขนาดนี้พี่เองก็ต้องขอนับถือ แต่ว่า น้องเองน่ะ ชอบการวาดรูปจริงหรือเปล่า พี่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักพี่สาวน้องนะ พี่ของน้อง เป็นคนที่มีพรสวรรค์ในตัวสูงมาก แต่ความพยายามแล้ว พี่ว่าน้องพยายามมากกว่าเขาหลายต่อหลายเท่าอยู่นะ แต่คำว่าพรสวรรค์น่ะ...บางครั้งน้องเองก็ต้องบอมรับว่า พรแสวงที่น้องพยายามมา...อาจจะไม่มีวันได้เท่าก็เป็นได้ พี่ไม่ได้พูดให้น้องท้อนะ แต่ถ้าน้องยังไม่หาแนวทางของตัวเองให้ดี น้องก็อาจจะต้องเดินตามหลังพี่ขอน้องตลอดไป... ถ้าพี่เข้าใจผิดก็ต้องขอโทษนะครับ พี่ไม่ได้จะพูดให้น้องเสียใจหรอกนะ แต่ในฐานะคนที่ก็รู้จักกันน่ะ พี่ก็อยากให้น้องพยายามในสิ่งที่ตัวเองชอบ และก็ไม่อยากให้น้องเดินตามทางของคนอื่น คอยตามคนอื่นตลอดเวลา พี่อยากให้น้องเก็บเอาไปคิดนะครับ สู้ๆต่อไปนะน้อง พี่ขอเชียร์"
555+ เขาพุดมาประมาณนี้แหละ...
อึ้งแดกค่ะ ทำอะไรไม่ถูกแล้ว
โนคอมเมนท์สำหรับเรื่องนี้ค่ะ...
ไปดีกว่าไปนอนแล้ว พรุ่งนี้จะรีบตื่นไปงานคอมมิคปาตี้ แล้วเจอกันนะคร้าบบบบ >w<!!~~~~~~~~~~
)
