...เหนื่อย...
คุณเคยบ้างไหม...
อาการที่ว่า...
ตื่นมาตอนเช้ามืด แล้วนึกถึงสิ่งที่ต้องทำในวันนี้แล้ว...นั่งร้องไห้...
นอนตอนตี2 ตื่นมาตี4...แล้วต้องไปเรียนต่อถึง4โมงเย็น แล้วต้องหอบงานกลับมาทำที่บ้าน...
ซึ่งเป็นงานที่ไมรู้ว่าชาติไหนมันจะเสร็จ...
...แถม...
ไม่ได้มีงานนี้งานเดียว
งานอื่นๆอีกเยอะแยะ...ที่ปฏิเสธไม่ได้
นั่งร้องไห้ด้วยความทุเรศตัวเอง...
ปวดหลัง...ปวดแขน...ปวดขา...
ไม่ไหวแล้ว...ง่วงก็ง่วง...เราอยากนอน...
ไม่เอาแล้ว...
ไม่เรียนแล้ว...
ไม่ทำงานแล้ว...
...คิดไปนั่น...
สุดท้ายก็ลุกจากเตียง...
เดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ...เตรียมไปทำงาน...
แล้วก็จำใจลากสังขารไปเรียน...
ความรู้อันมหาศาลก็ถูกยัดเข้าใส่หัว...
ปวดหัว...
เราจำใจเรียนไปถึง4โมงเย็น...
เราเดินกลับบ้าน...
นั่งรถไฟฟ้าBTS...
ต่อMRT...
ลงที่หน้าปากซอยที่บ้าน...
เราค่อยๆเดินจากสถานีไปที่วินมอไซค์...
สายกระเป๋าที่หนักอึ้งไปด้วยหนังสือเล่มหนาถ่วงไหล่ข้างขวาของเราให้ทรุดลง...
ขาทั้งสองข้างลากไปช้าๆตามพื้นคอนกรีตสีหม่น...
พ่อไปทำงานต่างประเทศ...
แม่ไปรับพี่สาวที่เรียนพิเศษ...
...เราก็เรียนพิเศษเมือนกันนะ...
...ทำไมไม่ไปรับเราบ้างล่ะ...
ความเหนื่อยในตัวมันแปรเปลี่ยนความรู้สึกต่างๆไปในแง่ลบ...
โลกทั้งใบดูหม่นหมองราวกับผ้าขี้ริ้วที่ไร้การซักล้าง...
เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาตามใบหน้าด้วยความร้อนระอุของประเทศไทย...
แขนขวากระชับม้วนกระดาษสีขาวให้มั่นมือ...
ตอนนั้นเป็นเวลาเกือบ6โมงเย็น...วันนี้เรากลับสาย...เพราะไปเอางานมา...
วินมอไซค์เลิกแล้ว...
เราจำใจเดินจากปากซอยเข้าบ้านเป็นระยะทางกว่า3กิโล...
ยิ่งเดิน...
ร่างกายก็ยิ่งหนักอึ้ง...
หัวใจก็ยิ่งหนักอึ้ง...
น้ำตาเอ่อล้นที่ขอบตาทั้งสองข้าง...
ของเหลวใสใสไหลรินลงมาจากดวงตา...
ลูกสะอื้นพุ่งขึ้นมาจุกที่คอ...
ก่อนจะเปล่งออกมาเป็นเสียงสะอื้นเบาๆ...
ที่กลืนหายไปกับเสียงรถยนต์บนถนน...
ฉันเดินมาจนหยุดที่หน้าบ้าน...
ค่อยยกแขนเล็กๆของตัวเองขึ้นเลื่อนประตูรั้วเหล็กอันใหญ่...
เมื่อฉันก้าวเข้าไปในตัวบ้านแล้ว...
เสียงมือถือก็ดังขึ้น...
ฉันรับขึ้นมา...
สเยีงนั้นคือเสียงของผู้เป็นแม่...
แม่บอกว่า...
พี่ยังไม่ได้กินข้าวเลย...
ทำข้าวให้พี่สาวกินด้วยนะ...
...ค่ะ...
ฉันตอบกลับไป...
น้ำตาที่หยุดไหลแล้ว...
กลับไหลทะลักยิ่งกว่าเดิม...
สัญญาณตัดไป...
มือถือล่วงหล่นจากมือของฉัน...
พลัน...
สติของฉันก็วูบไหว...
ฉันไม่สามารถบังคับตนเองได้...
ร่างของฉันล้มลงไปกระแทกเข้ากับพื้นบ้าน...
และแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น...
พร้อมกับสายอัสสุชลที่มิหยุดหลั่งริน...
++++++
กูเหนื่อยว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!
เรื่องนี้แต่งเรพาะความบ้า ไม่ได้มีความจริงประการใดผสมอยู่เลยนะครับ= ="
