entryที่100พอดีเลย...มารั่วๆชิวๆกันหน่อยดีกว่า

ที่ตั้งหัวข้อแบบนี้น่ะนะ...

เพื่อจะบอกว่า...

...

...

ข้าเจ้าชื่อ เรน่า [~Rena~]

ข้าเจ้าคิอว่ามันประหลาดเวลามีคนมาเรียกว่า เร แต่ข้าเจ้าก็บอกทุกๆคนว่าให้เรียกแบบนั้นได้

ข้าเจ้าชื่อเล่นชื่อ จอย ส่วนมากทุกคนก็จะเรียกแบบนั้น

ข้าเจ้าเป็นเด็กคนหนึ่ง

ข้าเจ้าอาจจะมีความโรคจิตอยู่ในตัวบ้าง...แต่ไม่มาก...

ข้าเจ้ารู้ตัวว่าข้าเจ้าไม่ใช่มาโซ เพราะข้าเจ้าไม่ชอบความเจ็บปวด...

ข้าเจ้าไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นซาดิสหรือเปล่าเพราะข้าเจ้าไม่กลัวเลือดที่ไม่ใช่ของตัวเอง

ข้าเจ้ารู้สึกว่าตัวเองมีอะไรแปลกๆ...

ข้าเจ้าอยากเปลี่ยนเรื่องแล้ว...

ข้าเจ้าอยากพูดเรื่องนิยาย

ข้าเจ้าแต่งนิยายได้ห่วย...

ข้าเจ้าเป็นแค่คนชอบอ่านหนังสือที่อยากแต่ง...

ข้าเจ้าไม่ค่อยเจียมตัว เพราะ..

ข้าเจ้ายังคงไถไอ้นิยายเฉ่าๆของตัวเองต่อไป

ข้าเจ้ารู้สึกว่าโดนด่าว่าซาดิสเพราะชอบเชือดคอตัวละครเรื่องตัวเอง

ข้าเจ้าไม่คิดแบบนั้น...

ข้าเจ้าเชื่อว่าข้าเจ้าไม่ได้โรคจิตเข้าขั้น ถึงแม้ว่า..

ข้าเจ้าจะเป็นเลขารองประธานชมรมคนโรคจิต...

ข้าเจ้าอยากบอกว่า จริงๆแล้ว..

ข้าเจ้าเป็นคนจิตอ่อนมากๆ

ข้าเจ้ากลัวผีทุกชนิด...ถ้าไม่เจอจะยินดีมากมาย เพราะ..

ข้าเจ้าจิตอ่อนมากๆ [ย้ำ...มากมาก]

ข้าเจ้ายอมรับว่าเป็นคนแปลกๆ...ที่ถึงจะกลัวตรูก็จะอ่าน...

ข้าเจ้าไม่อยากวกเข้าเรื่องผีๆ...เพราะ..

ข้าเจ้ากลัวผี...

ข้าเจ้าจะเปลี่ยนเรื่อง...

ข้าเจ้าจะเปลี่ยนไปเรื่องเพื่อน

ข้าเจ้ามีเพื่อนรั่วๆอยู่หลายคน...

ข้าเจ้ายอมรับว่าตัวเองรั่ว...แต่

ข้าเจ้าไม่มีวันรั่วไปมากกว่าไอ้ท้อป...

ข้าเจ้าคิดว่าคงไม่มีใครเถียงนอกจากเจ้าตัว

ข้าเจ้าคิดว่า ไอ้ท้อป เพื่อนคนนี้ของข้าเจ้าโรคจิตมากๆ

ข้าเจ้าเคยเห็นมันฆ่าแมลง...

ข้าเจ้าเคยเห็นมันแกล้งมด...

ข้าเจ้าสรุปว่ามันเป็นคนโรคจิตคนหนึ่ง...

ข้าเจ้าคิดว่ามันเหมาะกับตำแหน่งรองประธานชมรมคนโรคจิต...

ข้าเจ้าคิดว่าคงไม่มีคนเถียง...

ข้าเจ้ารู้ว่ามีคนโรคจิตกว่าเพื่อนของข้าเจ้าเยอะ

ข้าเจ้าจะไม่เอ่ยนาม เพราะมันไม่ดี

ข้าเจ้าเริ่มรู้สึกว่าตัวเองชั่ว...เพราะ..

ข้าเจ้าเผาเพื่อน

ข้าเจ้าเพิ่งรู้ตัว...

ข้าเจ้าความรู้สึกช้า

ข้าเจ้าเลว...แต่..

ข้าเจ้ามั่วใจว่าตัวเองไม่ได้เลวไปกว่าไอ้ท้อป...

ข้าเจ้าย้อนกลับขึ้นไปอ่าน...

ข้าเจ้ามั่นใจยิ่งว่าเดิมว่าข้าเจ้าไม่มีทางโรคจิตเกินไอ้ท้อป...

ข้าเจ้าไม่ยอมให้ใครเถียง...เพราะมันคือความจริงของโลก...

ข้าเจ้าเริ่มหิวข้าว...และปวดตา

ข้าเจ้าเริ่มรู้สึกว่าข้อข้างบนมันไม่เข้ากัน...

ข้าเจ้าอยากกินข้าว...แต่..

ข้าเจ้าขี้เกียจทำเอง...

ข้าเจ้ารู้ว่าตัวเองเลว แต่..

ข้าเจ้าขอย้ำ ไม่ได้เลวไปมากกว่าท้อปแน่นอน

ข้าเจ้าอยากวาดรูปสวย...

ข้าเจ้าเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเบี่ยงประเด็นแบบโค้งหักศอก

ข้าเจ้ารู้สึกว่าตัวเองชิล และ..

ข้าเจ้าว่าไอ้คนที่อ่านมาถึงนี่มันก็คงชิลไม่น้อยไปกว่าข้าเจ้า เพราะ..

ข้าเจ้าว่าไอ้คนที่นั่งอ่านมันต้องว่างมาก...

ข้าเจ้าอยากบอกว่า entry นี้ได้อิทธิพลมาจากบลอคของหลายๆคน

ข้าเจ้ารู้สึกว่าตัวเองโคตรรรรชิล ที่อ่านมันได้เกือบทุกบลอค

ข้าเจ้ามาเขียนเองแล้วรู้สึกว่าตัวเองชิลเกินมนุษย์ปกติ

ข้าเจ้าย้ำว่านที่อ่านถึงตรงนี้ก็คงจะชิลเกินมนุษย์ปกติเช่นกัน เพราะคุณว่างมาก...

ข้ารู้สึกว่าตัวเองเริ่มระรานคนอ่าน...

ข้าเจ้าอยากขอโทษ...แต่..

ข้าเจ้าคิดว่ามันเสียหน้า

ข้าเจ้ารู้สึกว่าตัวเองปัญญาอ่อน

ข้าเจ้าอยากบอกว่าอย่าสนใจเลย เพราะ..

ข้าเจ้ามันเป็นปกติชนที่ไม่ธรรมดา...

ข้าเจ้าให้เวลาคนอ่านคิดเสมอ...

ข้าเจ้าคิดว่าหลายคนคงไม่เข้าใจ แต่..

ข้าเจ้าไม่คิดจะอธิบาย...

ข้าเจ้ารู้สึกว่าตัวเองเริ่มหลุดโลก...

ข้าเจ้าหิวข้าว

ข้าเจ้าเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้กินข้าวเช้าและข้าวเที่ยง และ..

ข้าเจ้ากำลังจะชิลจนไม่ได้กินข้าวเที่ยง

ข้าเจ้าอยากจบแล้ว

ข้าเจ้าคิดว่าคนอ่านคงจะคิดอย่างดีใจว่ามันจะจบได้ซักที

ข้าเจ้าอยากแต่งนิยาย

ข้าเจ้าเริ่มเบี่ยงประเด็นอีกแล้ว

ข้าเจ้าไม่สน เพราะ..

ข้าเจ้าชิล...

ข้าเจ้ารู้ว่ามันไร้เหตุผล แต่..

ข้าเจ้าไม่รู้ว่าคุณจะมาสาระหรือเหตุผลจากอะไรที่ชิลได้ถึงขนาดนี้...

ข้าเจ้าคิดว่าข้าเจ้าควรจะไปได้แล้ว

ข้าเจ้ายังไม่อยากจบ...แต่..

ข้าเจ้าก็อยากจบ

ข้าเจ้าหิวแล้ว...

ข้าเจ้าไปดีกว่า...

ข้าเจ้านึกขึ้นได้...

ข้าเจ้าอยากถามอะไรทิ้งท้าย

ข้าเจ้าคิดว่าคงจะให้รางวัลผู้ที่ตอบได้คนแรก...

ข้าเจ้าเชื่อว่าไม่มีคนอยากได้...แต่..

ข้าเจ้าก็จะหน้าด้านให้...

ข้าเจ้าจะถามแล้วนะ...

ข้าเจ้าขอถามว่า...

ข้าเจ้าพิมพ์มาทั้งหมดกี่ข้อ?

...เอวัง...