เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา...

เราเดินขึ้นมาจากรถไฟฟ้าใต้ดิน ซึ่งเรากำลังจะเดินกลับบ้าน...

เราเดินไปตามฟุตบาธ...

บนฟุตบาธนั้น...

มีผู้หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง...

เธอใส่หมวก...

ใส่เสื้อแขนยาวสีเข้ม...

กางเกงขายาวสีเข้ม...

และในมือถือไม้กวาด...

เธอกำลังง่วนอยู่กับการกวาดฟุตบาธที่เต็มไปด้วยฝุ่น...

ตอนที่เราเดินไป หญิงวัยกลางคนผู้นี้ได้ยืนขวางทางเราโดยที่ไม่รู้ตัว...

เพราะเธอยืนหันหลังให้เรา...

เราหยุดยืนรอเธอผู้นั้น...

ซักพักเธอก็หมุนตัวกลับมาเจอเราที่ยืนอยู่...

ดวงหน้ากร้านแดดที่เต็มไปด้วยเหงื่อไหลไคลย้อยบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าทางกาย...

เธอมีสีหน้าตกใจ...

ก่อนจะผงกหัวให้เราเล็กน้อย...

อย่างที่มีความหมายว่า"ขอโทษ"...

และเธอก็เบี่ยงตัวหลบไป...

เราจึงเดินต่อไป...

แต่อะไรซักอย่าง...

ที่ทำให้เราหมุนตัวกลับมา...

และฉีกยิ้มให้หญิงคนนั้นด้วยความจริงใจ...

ก่อนจะผงกหัวให้...

แทนคำว่า...

"ขอบคุณค่ะ"...

พลัน...

ใบหน้าที่ส่อเค้าความเหนื่อยล้าและหม่นหมอง...

ก็สว่างวาบขึ้นมาด้วยรอยยิ้มตอบ...

เราหันกลับไป...

ก่อนจะเดินกลับบ้านอย่างเงียบๆ...

เธอก็หันกลับไป...

ก่อนจะกวาดพื้นฟุตบาธต่อไปอย่างเงียบๆ...

ถ้าหากว่า...

เราเดินเลยผ่านไป...

โดยไม่หันกลับมา...

เราอาจจะไม่ได้เสียพลังงานในการหมุนตัว...

หรืออาจจะไม่ได้เสียเวลาหยุดยืน...

แต่เราก็จะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของคนไทยที่มีให้พี่น้องร่วมประเทศ...

...จบ...