เคยคิดกันบ้างไหม...ว่าทำไมคนเราถึงทำความดี...
เราเคยคิด...
และสำหรับตัวเราเอง เรามีคำตอบให้กับคำถามนี้อย่างชัดเจน
เราเกลียดเสียงดัง...แต่เราก็เกลียดความเงียบ...
เราไม่ชอบอยู่กับคนเยอะๆ...แต่เราก็ไม่ชอบอยู่คนเดียว
เราเป็นคนชอบทำอะไรคนเดียว...แต่เราไม่ชอบอยู่คนเดียว...
เพราะเราจะรู้สึกเหมือนตัวเองถูกลืม...
ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง...
เรากลัวการถูกลืม
ถ้าหากคุณเห็นเราทำความดี...หรือเรายอมตามใจคนอื่น...
สิ่งที่เราทำนั้นคือ...เราอยากให้คนอื่นจำเราได้...
คำถามที่เราเกลียดและกลัวที่สุด...คือการถามว่าเธอชื่ออะไรนะ? จากคนที่เราเคยบอกชื่อไปแล้ว...
มันทำให้เราคิดว่าเราไม่มีค่าพอที่จะจดจำเอาไว้ในซักแห่งของก้อนเนื้อสีซีดใต้กะโหลก
เราพยายามคิดว่า...คนในโลกนี้มีเยอะแยะ คนที่เขารู้จักก็คงจะมีเยอะแยะ จะลืมๆไปบ้างก็ไม่แปลก...
แต่ลึกๆ...เราก็เจ็บอยู่ดี...
เรากลัวการที่ถูกคนอื่นเกลียดและมองมาด้วยความสมเพช...
เรารู้ตัวเสมอ...ว่าตัวเองไม่ใช่คนดี...
การกระทำบางอย่างอาจจะดูไร้ความคิดไม่สมอายุ14ที่เป็นอยู่
หลายครั้งเราทำตัวค่อนข้างจะไร้มารยาท...
บางครั้งเราก็รู้ตัวว่าพยายามจะเรียกร้องความสนใจ...
เพราะเราไม่อยากถูกลืม...
ไม่อยากเป็นคนที่อยู่แค่ในความทรงจำที่ถูกโยนลงไปในรีไซเคิลบินส์ซึ่งได้แต่รอวันที่เจ้าของจะดีลีททุกอย่างออกด้วยความรกสมอง
เราพยายามจะจำทุกคนให้ได้...
เพราะคนอื่นอาจจะเจ็บเหมือนที่เราเป็นยามที่เราลืมเขา...
หลายๆครั้งที่เราทำตัวน่ารำคาญ...
ไม่ใช่ว่าเราไม่รู้ตัว...
แต่เราอยากให้คนอื่นหันมาสนใจเรา...
เราอยากให้คนอื่นมองเห็นเรา...
ไม่ใช่กวาดสายตาผ่านไปราวกับเราอยู่ในเงามืด...
หลายๆคนคงไม่เคยเจอ...เหตุการณ์ที่มีวงสนทนากำลังคุยกันอย่างออกรส...แต่พอเราพูดแทรกขึ้นไป...ทุกคนกลับเงียบในทันที...จนกระทั่งมีใครซักคนพูดเรื่องอื่นขึ้นแทน...
เราเป็นส่วนเกินของผู้อื่น
บางครั้งเราก็รู้สึกอย่างนั้น...และบางครั้งเราก็คิดว่ามันคือความจริง...
การถูกลืมเป็นอะไรที่น่าเศร้า...
เป็นอะไรที่เจ็บปวด...
เป็นอะไรที่ทรมาน...
เรากลัวสิ่งนั้น...
เรากลัวที่ตัวเองจะกลายเป็นอากาศธาตุที่ไม่มีใครมองเห็น...
ไม่มีใครได้ยิน...
ไม่มีใครสนใจ...
เราไม่อยากถูกลืม
