ความกลัวจากประสบการณ์อันเลวร้ายที่เคยลืมไปแล้ว | ++akari wa kurami no naka ichibang utsukushi++

2006/Jun/02

ความกลัวจากประสบการณ์อันเลวร้ายที่เคยลืมไปแล้ว

วันนี้ขอมาแนวมืดมนหน่อย

ก่อนอื่ขอบ่นเรื่องาน ๖๐ ปีเลย ว่าเสียดายมาก แทบไม่ได้ดูอะไรเพราะกว่าจะไปถึงงานก็แฮ่ก ดูหน่อยๆก็กลับ เศ้ราอย่างแรง...

เอาล่ะ เข้าเรื่องตามหัวข้อ = ="

ถ้าเพื่อนคนไหนเคยพูดกับเราเรื่องหนังเรื่อง โพไซดอน คงจะได้ยินเราบอกกลับไปว่า เป็นหนังที่เราจะไม่ไปดูแน่ไม่ต้องชวน

เรพาะเราดูตัวอย่างแล้วไม่ชอบ

คือเล่าย่อๆสำหรับคนที่ไม่ได้ดู มันจะเป็นฉากที่เรือมันคว่ำ แล้วคนติดอยู่ข้างใน ออกไม่ได้

แล้วมันจะมีอีกฉาก ที่อยู่ในคล้ายๆช่องทางยาวๆแล้วมีตะแกรงกั้นคนติดอยู่ ออกไปไม่ได้ และน้ำกำลังสูงขึ้น

บอกตรงๆแบบไม่อายว่า...กลัวมาก...

มันน่ากลัวมากในความคิดเรา ที่อยู่ในสิ่งที่ออกไปไม่ได้และความตายกำลังจะคลืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ

มันเป็นอะไรที่เราจะไม่ไปดูให้ทรมานตัวเองเลย

แต่ตอนนั้น...เราไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงกลัวถึงขนาดนั้น...

กลัวยิ่งกว่าดูเด็กหอตอนแรกๆที่เข้าใจว่ามันเป็นหนังผีอีก="=...

แล้วจู่ๆ...

วันนี้เราก็นึกขึ้นได้...

นึกเรื่องนั้นขึ้นมาได้...

ตอนกินข้าวเช้า นั่งกินกับพ่อ แล้วเราเลยถามออกไปว่า...

"พ่อคะ ตอนเด็กๆหนูเคยติดอยู่ในห้องนอนใช่ไหมคะ"

พ่อเราช็อคไปเลย แล้วถามเรากลับว่า ทำไมจู่ๆถึงถาม ฝันเหรอ

เราก็พยักหน้าไป

แต่ความจริงไม่ใช่...

ตอนเช้าๆเวลาเราอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรามักจะนั่งเหม่อซัก10นาทีเพื่อนึกว่าวันนี้เราต้องทำอะไรบ้าง

จู่ๆ...

มันก็วาบขึ้นในหัว...

ภาพประตูที่กำลังถูกมือเล็กของตัวเองในวัยเด็กทุบอย่างสุดแรง

ประตูนั้นสั่นเพียงเล็กน้อย

ลูกบิดประตูที่แข็งค้างไม่ว่าจะหมุนอย่างไรก็หมุนไม่ได้

เสียงของเราเองกรีดร้องจนแหบแห้งผสมกับเสียงสะอื้น

ทั้งทุบทั้งตี

ประตูนั้น

ก็ไม่เปิด...

เราลุกขึ้น วิ่งไปหาบานหน้าต่าง

แต่กลับเห็นเพียงเหล็กดัดที่ถูกติดไว้กับบ้านหน้าต่างกระจก

เราวิ่งกลับมาที่ประตู

ร้องจนสุดเสียง

ทุบจนเจ็บมือ

ร้องไห้จนไม่มีอะไรจะร้อง

หลังจากนั้น...เราก็หอบจนสำลักลมหายใจของตนเอง

หายใจไม่ออก...เพราะประตูและหน้าต่างทั้งหมดปิดสนิท

อาจจะไม่ถึงกับขาดอากาศหายใจ...แต่ก็หายใจไม่ออก

รู้สึกเหมือนความตายมันหายใจรดต้นคอ

เคยนึกว่าตัวเองตายไปแล้วเสียด้วยซ้ำ

เพียงแค่เราปิดประตูอย่างแรงด้วยความโกรธบางประการที่เราไม่แน่ใจ

ลูกบิดนั้น...กลับแข็งค้าง

ออกไม่ได้

ไปไหนไม่ได้

...กลัว...

วินาที่ประตูห้องเปิดออกจากการช่วยเหลือของแม่

แม่กอดเราแน่น ปลอบเราด้วยถ้อยคำอ่อนโยนว่าไม่เป็นอะไรแล้ว

กาลเวลา...

ทำให้ความทรงจำอันเลวร้ายนั้นหายไป

แต่...

ความกลัวนั้นไม่เคยจางหายไปเลย...

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรสิ่งนั้นถึงได้กลับมาในความทรงจำของเรา...

แม้จะเลือนลางเต็มที

แต่มันคือความจริง

เราแทบจำอะไรไม่ได้

เรานึกไม่ออกเสียด้วยซ้ำว่าตนเองติดอยู่ที่ไหนในตอนแรก

แต่เราก็เริ่มนึกออก

ตอนนี้เราเริ่มเข้าใจพฤติกรรมประหลาดของตนเองขึ้นมาบ้างแล้ว

บางครั้ง

เราชอบปิดประตูโดยที่ไม่บิดลูกบิด

คือปิดให้ตัวที่ล็คชอคมันชนกับกรอบประตูโดยไม่ปิด

เราเคยไม่เข้าใจตัวเอง

เรารู้แต่ว่าไม่อยากให้มันปิดสนิท

กลัว...

อยู่ลึกๆ...

ว่ามันจะเปิดไม่ออก...

แต่ตอนนี้เรารู้เหตุผลแล้วล่ะ

สรุป...ที่เราพิมพ์มาทั้งหมดเนี่ย ใครอ่านก็ช่วยออกความเห็นด้วยแล้วกันนะ...จะถามล่ะ...ขอถามว่า...

"เราควรไปหาจิตแพทย์ไหมคะ?"

posted by rena, at 2006-Jun-02 21:40:178

ง่า... ไม่ต้องหรอกนะ ^ ^' มันน่าจะเกิดเหตุการณ์แบบแฟลชแบ็คมากกว่า... ไม่เป็นไรหรอก...

นึกถึงตอนเด็กๆ เราเองก็เคยติดอยู่ในห้องเหมือนกัน จำไม่ค่อยได้แล้วว่าทำไมถึงติด..แต่ว่าพอจะไปเปิดประตูจู่ๆลูกบิดประตูมันก็แข็ง ขยับไม่ได้เลย (คงคล้ายๆจอยน่ะแหละ) เคยติดในห้องแค่หนเดียว แต่ที่ติดหลายครั้งกว่า คือติดในห้องน้ำ - - ใส่กลอนแล้วกลอนฝืด เอาออกไม่ได้ ...ติดอยู่สองครั้ง แต่คนละที่ - -...

#1 by tsukasa At 2006-06-02 21:50,

อ่านะคะพี่จอย ไม่ต้องมั้งคะ
มิ้นท์ก็เคยเป็แต่....คนละด้านกันอ่า แหะๆ
ตอนเด็กๆ มิ้นท์เคยขังพ่อแม่ไว้นอกบ้าน ตอนนั้นรู้สึกเพิ่งเดินได้ด้วย กุญแจก็ไม่มีมิ้นท์ก็ตัวเล็ก บิดลูกบิดไม่ได้ถ้าไม่ใช่แม่พูดบอกวิธีทำร่วมครึ่งชั่วโมง นอกนั้นกห็มีไอ้องชายตัวแสบมันมาชังมิ้นท์ไว้ในห้องนําตอนมืดๆ กลัวผีมากเลยค่ะตอนนั้น><
แต่เรื่องที่ฝังใจ ใครๆก็มีทั้งนั้นล่ะค่ะ มิ้นท์เองก็มีเรื่องที่กลัวมากๆเหมือนกันล่ะ แหะๆ แต่ก็คงไม่ต้องไปหาจิตแพทย์มั้งคะพี่

#2 by เมอร์รี่จัง At 2006-06-02 22:14,

คงไม่ต้องถึงจิตแพทย์หรอกค่ะ มันน่าจะเป็นพฤติกรรมที่เกิดจาก ความรุสึกกลัว จากเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นมากกว่าอ่าคะ

#3 by [[...Death AngLe...]] At 2006-06-02 22:29,

พี่ว่ายังไม่ต้องนะจอย

แต่ท่าอาการเลวร้ายหนักข้อขึ้น

ไว้รอพี่จบก่อน....จะรักษาให้

(สรุปนี่ตรูมาให้กำลังใจน้อง? หรือว่า....)

#4 by A.A the wolf At 2006-06-02 23:01,

ไม่จำเป็นน้อง คนเรมันก็มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดมาทั้งนั้น แต่ต่างออกไป
อย่างพี่ก็เกลียดกลัวปลาช่อน ปลาดุก อะไรที่มันดิ้นดุบๆ บนแผง
เพราะพ่อเคยตกมา เอาใส่ถังไว้ในห้องน้ำ แล้วมันโดดออกมาตอนพี่อาบน้ำ
หลังจากนั้นพอเห็นปลาเลยแหยง อยากทุบหัวให้หยุดดิ้น (ฮา)

เรื่องปกติน่า คนไม่ใช่เทวดา จะได้ดีเสียมากมายเลิศเลอ

#5 by เอื้องอลิน จตุรดา shakri เทพหมี น้ำตาล At 2006-06-02 23:35,

อืม...มาอ่านแล้วนะ
ตอนเด็กๆ ผมก็เคยเหมือนกัน เรื่องติดอยู่ในห้องน่ะ แต่ถ้าเรียกให้ถูกคงจะโดนขังเสียมากกว่า... ไปทำผิดมา พี่เลี้ยง(ที่ลาออกไปแล้ว)เกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ จับผมยัดเข้าห้องนอนแล้วก็ปิดล็อกประตู แต่ประสบการณ์ในตอนนั้นมันไม่มีอะไรน่ากลัวมาก เพราะห้องกว้าง แถมยังมีไอ้เด็กแสบ(น้องเองแหละ)อยู่ด้วยกันเลยไม่ค่อยกลัว

อืม อย่าคิดมากล่ะกัน แค่นี้แหละ

#6 by black_coffee (61.47.107.7) At 2006-06-02 23:36,

อืมม์ ยังเพิ่งคิดมากไปขนาดนั้นเลย
เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง ไม่ก็รอให้หมามันรักษาให้อย่างที่มันว่า ^^

#7 by เฟียร์ . Fiar At 2006-06-03 11:44,

หายใจเข้าหายใจออก ทำใจให้สบาย อะคึๆๆ ตอนนี้จอยคงสำลักความวายแทนแล้วหละ พี่ว่าไม่เป็นไรหรอก555 แต่ถ้าอยากหายขาดจริงๆ ลองปรึกษาหมอดูก็ได้ครับ พี่ว่าการปรึกษาจิตแพทย์ไม่จำเป็นว่าเราจะโรคจิตหรอกนะ เป็นการไปหาหมอเพื่อความสบายใจมากกว่าครับ

#8 by Ritz_DD : ) At 2006-06-04 19:48,

<< Home

~Rena~
View full profile