สืบเนื่องจากentryที่แล้ว...

มันน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมค่ะ

เรพาะวันนี้เราถามแม่ว่า

"หนูเคยติดอยู่ในห้องนอนรึเปล่าคะ?"

เราถามแม่และหวังว่าแม่จะตอบว่าใช่

เพราะเรารู้สึกวิตกจริตแปลกๆว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเราอุปาทานขึ้นมาเอง

ความคิดของเราตอนที่ถามคือ

ตอบใช่อยู่แล้ว ก็ตอนนั้นแม่เป็นคนช่วยเราเองนี่

แต่คำตอบของแม่...กลับเป็น...

"ไม่...ไม่เคยนี่"

ตกใจมาก...

คำดังขึ้นมาในหัวคือ

คิดไปเอง

ประสาทหลอน

อุปาทาน

ตอนนี้กลัวมาก

กลัวมากว่าตัวเองจะเป็นโรคทางจิตจริงๆ

ถามพี่สาว พี่สาวก็บอกว่าไม่

ถามพ่อ พ่อก็บอกว่าไม่แน่ใจ

เพราะตอนเราเด็กๆเราไม่ค่อยได้เจอพ่อ พ่อไปทำงานต่างประเทศบ่อยและนาน

สรุปคือ...ไม่มีใครจำเรื่องนั้นได้...

หรือ...

เรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง

ตอนนี้กลัวจริงๆ

แม่บอกว่า ช่างมันเถอะ จะเรื่องจริงเรื่องไม่จริง จะคิดมากทำไม

แต่เราคิด

คิดมากๆ

เรายังไม่อยากประสาทหลอน

สักวันเราอาจจะอุปาทานว่ามีคนมาลอบฆ่าก็ได้

เรากลัวจริงๆ

ไม่คิดเลยว่าการที่เรานึกเรื่องนั้นขึ้นมาได้จะทำให้เราเจอเรื่องน่ากลัวยิ่งกว่า

เราอยากหาความจริง

ถ้าเรื่องนี้เคยเกิดขึ้นจริง

ทำไมไม่มีใครจำได้

แล้วถ้ามันไม่เกิดขึ้นจริงๆ

เราประสาทหลอน

เราสร้างมันขึ้นมาเอง

เราก็อยากรักษาตัวเองให้หาย

เราไม่รู้ว่าสรุปเราเป็นรึเปล่า

เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้ว

เราไม่น่านึกเรื่องบ้าๆนั่นที่จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้นั่นขึ้นมาได้เลย

เราคิดว่ามันจริง เรพาะมันเหมือนจริงมาก ทั้งความกลัว ทั้งความรู้สึก

แต่...แต่ทำไมไม่มีใครจำได้

เราคิดว่าเราเคยนะ เคยคุยกับพี่สาวเรื่องนี้ตอนที่โตขึ้นมาแล้ว

คุยกันว่าวันนั้นเราฟูมฟายใหญ่เลย แถมยังล้อเราด้วย

แต่ทำไมวันนี้พี่ถึงจำไม่ได้แล้ว

มันเกิดอะไรขึ้น

เราสร้างทุกอย่างขึ้นมาเองงั้นเหรอ

หรือมันคืออะไร

เราอยากรู้ความจริง

อยากให้แม่เดินมาบอกเราว่า "นึกออกแล้ว ตอนนั้นน่ะ..."

อยากให้มันเป็นความจริง

อยากให้มันเกิดขึ้นจริง

เราไม่อยากคิดว่าตัวเองจะเป็นโรคจิต

ไม่อยากคิด

ไม่เคยคิด

เราไม่อยากเป็นบ้า