บีบคอไอ้เหมียวกินกาแฟเพื่อนเลิฟ...tagตรุซ้ำมาทำไม...จะให้ตรุประจานตัวเองเพิ่มรึไงฟระ

มาๆ...อยากtagเราก็จัดให้...

1. เราเป็นคนชอบอ่านนิยายรักมากๆถึงมากที่สุด [ใคร...ใครอ้วกเมื่อกี้ ก้าวออกมาบัดเดี๋ยวนี้...] แต่เราไม่อ่านนิยายแจ่มใสเพราะรำคาญภาษาวิบัติกับตัวอีโมทั้งหลายทั้งแหล่ แต่โดยแท้จริงเราชอบเรื่องรักๆนะ...มันอ่านแล้วอิ่มเอิบดีมั้ง...555+...

2. เรากลัวผี...กลัวมากๆ...ถึงมากที่สุด...ใครแกล้งเราเรื่องผีนี่โกรธตายเลยนะ...[แต่มีคนเคยบอกเราว่าอำเราแล้วเราหน้านิ่งเลยไม่มันส์...ซะงั้นนะพวกแก...]

3. เราชอบไหว้คน...อันนี้ติด...บางทีก็รู้ว่าไหว็พร่ำเพรื่ออ่ะนะ...แต่มันติดฟร่ะ...โดยเฉพาะรุ่นพี่กับผู้ใหญ่ อัตโนมัติมาก บ้านเราสอนมางี้

4. เราเป็นผู้หญิงที่ชอบผู้ชายสวยและน่ารัก ความจริงเคยสงสัยตัวเองเหมือนกันว่ากูผิดปกติรึเปล่า ทำไมกูชอบคนสวย[วะ] แต่หลังจากที่โดนเพ่อนผู้หยิงจับก้นไปทีก็ระลึกได้ในบัดดลว่ากูชอบผู้ชายโว้ยยยย...และกูไม่ผิดปกติแน่นอน...[ขอบคุณแกมากที่ชี้ทางสว่างให้เรา คนที่แกน่าจะรู้ตัวว่าใครนะ...ไอ้จับก้นเพื่อนเนี่ย...]

5. เราเกือบจะรอรวมให้โดนtagหลายๆรอบแล้วเขียนทีเดียว แต่ตอนนี้เบื่อๆเลยมาเขียนซ้ำให้...แล้วจอรอดูว่าจะมีใครtagตรูซ้ำอีกรอบ ชิส์ๆ...

tagต่อดีกว่า คริคริ

1. เอมมี่ รอบที่แล้วฉันลืมแกได้ไงวะ...

2. อิ๊ง มายดาร์ลิง มิสนะจ๊ะ จุ๊บๆ

3. พี่รอนนี่ เอาtagไปแทนงานแล้วกันนะคะ TT[]TT"

4.พี่หญิง เอ้ย พี่เหมดองบลอคเหมือนกันเลย มาอัพซะนะคะ^ ^

5. พี่หมี พักนี้ไม่ได้คุยกันเลย แต่คิดถึงนะคะพี่

ขอบคุณและขออภัยทุกท่าน...ไปละ ชิ่ง~~~

ไม่ใช่ฟีเจอร์เก๋ ๆ ตามเว็บไซท์หรือเว็บลอค แต่เป็นลูกโซ่ที่ให้เราพูดเรื่องที่คนอื่นไม่รู้เกี่ยวกับเรา 5 อย่าง แล้วโยนต่อให้คนอีก 5 คน

โดนตั้งแต่เมื่อไหร่...ทำไมไม่รู้ตัว เอิ้กๆๆ โค้งหัวให้พี่นัท ขอบคุณงับ ไม่เคยนึกว่าจะโดน เหอะๆ

1. เคยคิดฆ่าตัวตายครั้งแรกตอนป.4 ...แต่ใครจะว่าข้าพเจ้าควรเข้าศรีธัญญาก็อย่าเลย...ไม่ได้เป็นโรคจิตหรอก - -"

วิธีแรกที่คิดคือการเอาเชือกร้อยกับพัดลมที่ติดบนเพดาน...ผูกคอตายนั่นแหละ...ว่าไปนั่น...ไอ้พัดเวรนั่นมันก็ร่อแร่จะตกมิตกแหล่เป็นทุนเดิมแค่เอาเชือกไปแตะก็โง่นแง่นพาลจะร่วงใส่หัวให้ดับอนาถไปก่อนจึงไม่ได้ทำซักที ส่วนวิธีต่อมาคือกรีดข้อมือ เคยจิ้มๆไปที...เจ็บเลยเลิก...="=

ส่วนสาเหตมันก็มีอยู่ว่า...ตอนป.4 จะเรียกว่าถูกรังแกก็ได้มั้ง กลับบ้านมาร้องไห้ทุกวันเลย โดนสารพัดทั้งด่าทั้งทำเมหือนเราไม่มีชีวิตไม่มีตัวตน แล้วทำร้ายร่างกายด้วย เพื่อนในห้องถ้าไม่สนใจก็มารุมแกล้งนั่นแหละ [เฉพาะพวกผู้หญิงนะ...] แล้วตอนนั้นที่บ้านก็ค่อนข้างมีปัญหาเรื่องเศรษฐกิจการเงิน จะระบายกับใครก็ไม่ได้ พี่สาวเพิ่งขึ้นมัธยมก็วุ่นวายกับเรื่องเรียน ช่วงนั้นรู้สึกอยากตายจริงๆ แต่สิ่งเดียวที่เหมือนจะเป็นเครือ่งยึดให้อยู่ได้จนทุกวันนี้ก็น่าจะเป็นของดูต่างหน้าของคุณตาที่เรารักมากๆ ซึ่งท่านก็เสียไปในช่วงนั้นนั่นแหละ...

2. ชอบดารา อันนี้มันไม่ได้แปลกประหลาดเท่าไหร่ แต่มันแปลกที่ประวัติการชอบ เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเคยฟังเลพงของวงๆหนึ่ง...ก็ชอบล่ะ มีคนส่งให้ฟัง ก็ฟัง...หลังจากนั้นประมาณ1ปี...ไปค่าย...แล้วว่างจัด...มีรุ่นพี่เอาฟิค[วาย]ให้อ่าน [ฟิคจินเมะอะแหละจะอะไรเสียอีก........] เราก็นั่งอ่านฆ่าเวลา...ย้ำแค่ฆ่าเวลา...โดยที่ไม่รู้ว่าไอ้คนที่อยู่ในฟิคนั่นแหละคือเจ้าของเพลงที่เราเคยนั่งฟัง แล้วข้าพเจ้าก็ไปรู้หลังจากนั้นนานมาก[เป็นปี...] ว่ามันคือวง KAT-TUN ที่เราเคยนั่งฟังเพลงมันมา...เหอะๆ...แต่วงนี้เราชอบมากนะ...เป็นวงแรกที่ซื้อแผ่นเก็บ^ ^"

3. รอบเอว...26-27...[พี่ตี้ยุหนูเขียนอะไรคะ ="=]

4. เป็นผู้หญิงที่อ้วนที่สุดในบ้าน...ด้วยรอบเอว26-27นี่แหละ...อ้วนที่สุดในบ้าน...เพราะทั้งพี่สาวทั้งแม่หุ่นแบบนางแบบทั้งคู่ [โดยเฉพาะพี่สาว มันแห้งมาเลย...บ้านคนอื่นเขามีแต่พี่ใส่ไม่ได้โยนให้น้อง แต่บ้านเราน้องใส่ไม่ได้โยนให้พี่ค่ะ]

5. เคยอยากเป็นนักร้องนักเต้น ตอนเด็กเคยเรียนร้องเพลงแล้วก็เคยขึ้นร้องเพลงบนเวทีงานอะไรซักอย่างนี่แหละ แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งซักป.5-6 ป่วย...กล่องเสียงอักเสบ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้ร้องเลพงอีกเลย ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า แต่รู้สึกว่าร้องไม่ได้ แต่ปัจจุบันก็ยังอยากอยู่...อยากเป็นนักร้องผู้ชาย 555+!!

ช่างเป็น5ข้อที่สิ้นคิดอย่างมาก...

ถึงพี่นัท...หนูดองบลอคข้ามปีมากเลยค่ะ พี่เป็นคนทำให้หนูกลับมาอัพบลอคได้ ข้าน้อยขอคารวะ เหอๆ

ถึงช่วงส่งต่อ...~

1. พี่สาวตี้ (พี่ยุอะไรหนูในข้อ3 - -+)

2. คุณลุงต๊ะ

3. พี่สาวพร

4. พี่หวิน

5. พี่เกตน์

อ่า...บอกให้รู้ไว้ก่อนว่า...ที่เอามาเขียนอ่ะ เพราะเราพูดเองแล้วมันเขินว่ะ -//////- พวกแกอ่านเอาเองแล้วกันนะ

เรื่องแรกเลย วันนี้มัวแต่สะอื้นไม่มีเวลาอธิบาย...

วันนี้เราไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจที่ไม่ได้รางวัล...

และที่สำคัญ

เราไม่เคยเสียดายเวลาและแรงที่ลงทุนทำไปทั้งหมด

วันนี้ที่เราร้องไห้อ่ะ...ก็เพราะว่า...

เราคิดว่าเราไม่ได้เห็นวันที่พวกเราจะได้ไปวอชิงตันดีซีด้วยกันทั้ง4คนแล้ว

เราเสียดาย...ที่ไม่ได้ไปในฐานะของตัวแทนประเทศ

คือว่า...เรารู้ว่าเราทำดีที่สุดแล้ว แล้วก็ถึงเราจะเหนื่อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าร.ร.อื่นจะไม่เหนื่อย เขาอาจจะพยายามมากกว่าเราด้วยซ้ำ

เพราะฉะนั้นเราก็แค่เสียดายที่ไม่ได้ไปวอชิงตันดีซี แล้วก็ไม่มีโล่เอากลับไปฝากบดินทรเดชา

เราน่ะ รักพวกแกมากนะ เน็ท ผึ้ง เอม รวมถึง โปร แปม นุ่น แล้วก็แอมด้วย

ขอบคุณมากที่ยอมมานั่งทำงาน ทั้งฟังเราบ่น เราสั่ง แถมเอาแต่ใจตัวเองอีกต่างหาก

ถ้าไมมีพวกแก เราก็ไม่มีวันนี้ พวกแกเป็นทั้งกำลังใจ ทั้งกำลังกาย เป็นทุกไอย่างเลย เราซึ้งน้ำใจพวกแกมากๆ จนไม่รู้จะเอาคำไหนมาขอบคุณได้แล้ว

ถึงเน็ท...เราไม่รู้อีกแหละว่าพิมพ์ชื่อแกถูกรึเปล่า แต่ช่างมันเหอะ...คือเราอยากบอกว่า เราขอบคุณแกมาก แกทำงานเยอะมากเลยเน็ท แกอยู่กับเราตลอดเลยไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน หรือที่โรงเรียน แกทำงานหนักพอๆกับเราแหละ อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำนะ เราน่ะซึ่งน้ำใจแกมากๆ แกก็เหนื่อย แต่แกก็มาช่วยตลอดจนตอนสุดท้ายไม่รู้จะว่าไงนอกจากรักแกว่ะ แล้วก็ขอบคุณนะ

ถึงผึ้ง...แกซ้อมลีดหนักมากเลยว่ะ เราเห็นใจแกนะ แต่รู้ไหมว่าเราไม่เคยรู้สึกไม่ดีกับแกเลยแม้แต่ตอนที่แกไม่ค่อยได้มา เราน่ะ ขอบคุณแกมากๆ ขนาดแกซ้อมลีดแกยังโทรมาถามไถ่ รู้ไหมว่าที่แกบอกว่ารู้สึกผิดที่ไม่ได้มาช่วยน่ะ ไม่จำเป็นหรอกเว้ย รู้ไหมว่าพอแกพูดแค่นี้ เราก็ขอบคุณแกมากๆแล้ว แล้วแกยังเป็นกำลังใจให้เราอีกมากๆเลย ขอบคุณนะ รักแกว่ะ

ถึงเอม...แกอย่าโทษตัวเองเลย มันไม่ใช่ความผิดของแกซักนิด เรื่องนี้ไม่มีใครผิด ถ้าจะผิด...ก็มาผิดที่เรา เพราะเราทำบทพูดออกมาช้ามาก ทำให้แกไม่มีเวลาเอง เราสิควรจะรู้สึกผิด เรพาะมันไม่ใช่ความผิดของแกซักนิด อีกอย่าง...เราสิต้องขอบคุณแก เพราะแกทำให้เราได้รู้ว่าดงบังมันมีดียังไง(555+) แถมยังทำเราบ้ามินมินอีก แล้วที่สำคัญ...แดนเจอลัสเลิฟอ่ะ...ได้ใจกรุโคตรรรร~

ถึงโปร แปม นุ่น แอม...รู้ไหมว่าเราน่ะ ขอบคุณพวกแกมาก เราไม่รู้ว่าแกคิดยังไง แต่สำหรับเรา แค่เห็นพวกแกมานั่งช่วย เราก็มีกำลังใจขึ้นอีกเยอะมากๆ ขอบคุณนะ

สุดท้ายนี้...เราเขินว่ะ...-//////- แต่ยังไงเราก็รักพวกแกมากๆ ขอบคุณนะ สำหรับทุกๆอย่าง ขอบคุณจริงๆ

ป.ล. อาทิตย์นี้ 10.30 เดอะมอลล์บางปิแมค อย่าลืมนะเฟ้ยยยย!!