จว๊าก กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!! TToTT สอบเสร็จแล้วว้อยยย!! โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ
สอบเสร็จแล้ว...แต่!!
ไม่อยากเซดว่าปิดเทอมคงไม่พัก="=
และไม่อยากเซดว่าคะแนนบัดซบ! โฮๆๆๆๆๆ!!
อารมณ์ประสาทแรดกกลับมาอีกครั้ง...ใกล้เป็นโรคประสาทขึ้นทุกวัน...
ปิดเทอมนี้จะปั่นนิยายชดเชยให้5บทครับผม TT TT ขอโทษที่ทิ้งไปนานโข...[แล้วเอ็งจะทำได้เรอะ5บทอ่ะ...]
ไปประสาทแดรกต่อก่อนนะครับ...เจอกันเมื่อชาติต้องการ...
[บ้าจริงๆแล้วว่ะฉัน]
ที่พักนี้หายหัวไปก็เพราะไปทำโครงงานครับผม
เพิ่งประกวดไปเมื่อวันจันทร์...
ผลที่ได้คือ ที่2
ดีใจอ่ะ ภูมิใจ แบบนั่งมองโล่ในมือตัวเองก็ยิ้มอย่างเดียว
แต่ต้องเหนื่อยต่อ เพราะต้องไปแข่งระดับประเทศต่อ...
ครั้งหน้าบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) จะเอาที่1ว้อย!!!! [พูดเล่นนะ...แต่จะพยายามจริง เหอๆ]
เรื่องนิยาย+วาดรูป คงต้องขอค้างไว้ก่อน เรพาะตอนนี้ยุ่งมากจริงๆ ใกล้สอบแล้วด้วย อ๊า...เหนื่อย งิงิ...
สุดท้ายนี้...
ขอบคุณ...ผึ้ง เน่า เน็ต โปร แปม...สำหรับกำลังใจและกำลังกายที่อยู่ช่วยงานเราจนวันสุดท้ายและอยู่ดึกเกือบทุกวันเป็นเพื่อนเรา รักพวกแกจังเลยว่ะ
ขอบคุณ...แนน โอตะ กอล์ฟ วิน ปุณ เบลล์ เบญเอิ้กกานต์ธัช ปอลต้น และอีกหลายคนที่ยังเอ่ยชื่อไม่หมด ที่มาช่วยเราทำงานในวันหยุด ยอมโดดเรียน ยอมโดดซ้อมบอล งจะบ่นกระปอดกระแปด แต่เราขอบคุณมากๆนะ
ขอบคุณ...คุณพ่อ คุณแม่ และพี่สาวผู้น่ารัก...ที่ช่วยเหลือ ช่วยทำงาน หาข้อมูล และไม่บ่นแม้แต่นิดเดียวเวลาโทรไปขอให้ซื้อของเข้ามาให้ หนูขอบคุณมากๆค่ะ
และที่ลืมไม่ได้อย่างยิ่ง...ขอบคุณ...อาจารย์สุทิศา และคณาจารย์ห้องดาราศาสตร์ วิทยาศาสตร์ รวมถึงสังคมศึกษา และอาจารย์ท่านอื่นๆ...ที่ช่วยเหลือ ให้คำแนะนำ ให้ยืมสถานที่ ช่วยติติงและติวคำถาม
และสุดท้ายที่ท้ายสุด...บุคคลที่กำลังใจยามที่เราท้อหรือหมดกำลังใจ...และคอยให้คำปรึกษาอยู่เสมอยามที่เรามีเรื่องทุกข์ใจ...ถ้าไม่มีทุกคนเราคงทำไม่ได้ถึงขนาดนี้ ขอบคุณจากใจจริง ขอบคุณนะ...รักทุกคนมากจริงๆ...
มีเรื่องอยากระบายอีกแล้ว เป็นเรื่องที่เราอยากจะนั่งร้องไห้ออกมาเลย มันเศร้าหลายเรื่องแล้วตอนนี้
วันนี้ห้องเราไปไบเทคกัน ไปดูงานวิทยาศาสตร์ ก็ไปดูอ่ะนะ...
แล้วคือตอนนี้ห้องเรามันมีทำโครงานproject citizenต้องประกวดวันจันทร์ที่28
แล้วมันยังไม่เสร็จ...
ตอนเช้าเราก็ถามอ.ที่ปรึกษาเรา ว่างานที่ส่งไปจะให้เอากลับไปแก้เมื่อไหร่
อ.เขาก็บอกว่าตอนนี้ส่งให้รองผู้ช่วยช่วยตรวจอ่านให้อยู่ เราก็เออไม่ได้ว่าอะไรเว่ย...จะเดินออกมา
อ.เขาก็รั้งเราไว้ แล้วก็สั่งให้เราหาตัวแทนไปนำเสนอที่จะประกวด14คน
แล้วก็สั่งๆมา เราก็รับมางงๆ แล้วอ.เขาก็ด่าเพื่อนเรา แต่ด่าให้เราฟัง!!!
คืออ.เขาชมเราคนเดียวแล้วด่าเพื่อนเราทั้งห้องให้เราฟัง พอเราแก้ตัวอ.ก็ไม่ฟัง เราก็รู้สึกแย่ดิ
แถมจู่ๆจะมาให้เราเป็นหัวหน้าโครงงานนี้อีก!! ไม่เอาว้อย...
คือ จากลานจอดรถเดินไปถึงตัวตึกมันก็ไกลอ่ะ เจ๊ด่าเพื่อนเราให้เราฟังแบบตลอดทาง เรานี่เบลอไปเลย
ขนาดเขาไม่ได้ด่าเราเรายังเบลอขนาดนี้ หดหู่แบบรู้สึกแย่โคตรรรรรรรร!!
ยังไม่พอครับ!!
ตอนบ่ายๆ อ.เขาเรียกเราไปคุยตอนกำลังจะกลับร.ร.
แล้วเขาก็ด่าเพื่อนเราให้เราฟังอีกรอบ!!
รอบนี้หนักกว่ารอบที่แล้วอีก เรายืนอยู่อ่ะก้มหน้า น้ำตาจะไหล แบบจะร้องแล้ว มันรู้สึกแย่มาก
อ.เขาพุดเมหือนเราทำงานคนเดียว ไม่ใช่! กลุ่มเราก็ช่วยกันทำทุกคนนะว้อย!!!
แล้วพอแก้ตัวไป อ.ก็หาว่ารักเพ่อนผิดวิธี ปกป้องเพื่อน อย่ามาแก้ตัวแทนเพื่อนนะ แบบเนี้ยยยยยย!!!
แถมเขาไม่ฟังเราเลย แล้วโครงงานนี้มัน20คะแนน!! เขาพูดเหมือนจะให้เราเต็มคนเดียวงั้นล่ะ!!!
ตลก!!!!
แบบยังดีนะมีเพื่อนอีกคนมายืนอยู่ข้างๆ มองหน้ากันไปก็ยิ้มแหย่ๆให้กันไป...
พอจบ ปลีกตัวออกมาได้ เพ่อนก็รุมถามกันว่าเป็นไงมั่งอะไรทำนองนั้น คือ จะร้องไห้แล้ว
เขาไม่ได้ด่าเรานะ...แต่เขาด่าเพื่อนเรา!! เขาด่าเพื่อนเราทั้งห้องให้เราฟัง!!!!
ด่าว่าไม่มีจิตสำนึก ทำงานไม่เป็น ไร้ความรับผิดชอบ!!
เรายืนนิ่งก้มหน้าฟังเขาด่า เราไมได้โดนด่านะเว่ย แต่เรารู้สึกแย่มาก
เขาพูดเหมือนเพื่อนเราไม่ได้ช่วยเรา
เพ่อนเราช่วยเรานะ!! เพื่อนเราช่วยเรา เพื่อนเราไม่ผิด แต่กลับมาโดนเขาด่า!!
แถมเราแก้ตัวให้เพื่อนไม่ได้เรพาะเขาไม่ฟังเราเลย
เราอยากขอโทษเพื่อนทุกคนมาก ที่เราช่วยอะไรเพื่อนๆไม่ได้เลย...ขอโทษจริงๆ...เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว...อยากร้องไห้มาก เผื่อมันจะทำให้ความรูสึกหม่นหมองไหลออกไปได้บ้างซักนิดก็ยังดี...
วันนี้มันเป็นวันที่โคตรแย่เลยว่ะ...ฮือ...
